web analytics
­

Uitgelicht voorlopig on hold

On hold

De rubriek ondernemer uitgelicht staat voorlopig on hold omdat het platform momenteel niet beschikt over de personele bezetting om dit voor te zetten op dit moment.

Wie weet pakken we dit weer eens op.

Hieronder een overzicht van alle ondernemers die wij in de loop der tijd hebben uitgelicht.

 

Uitgelicht juni 2017: Erna Oosterhuis

Naam: Erna Oosterhuis
Bedrijf: Zerna

‘‘De helende werking van energiestromen zou iedereen eens moeten ervaren…’

door Arnold Assink

ErnaUitgelichtErna Oosterhuis zit al te wachten in het Dok als ik arriveer voor het interview. Ditmaal niet bij haar thuis want drie weken geleden is Erna van Lewenborg verhuisd naar Harkstede. En het nieuwe huis is nog niet helemaal op orde. Daar heropent ze na de zomer haar praktijk voor Reiki, voetreflex, Aura en Chakra healing.

Ruim negentien jaar woonde Erna in Lewenborg. Volgens haar een pracht wijk met veel groen en ideaal voor gezinnen met kleine kinderen. Erna: ‘Maar voordat ik hier terecht kwam, woonde ik in Roodeschool, Uithuizen en Delfzijl. In Uithuizen leerde ik mijn eerste man kennen, in discotheek 538. Nadat we in Lewenborg kwamen wonen, kreeg ik mijn eerste kind, een zoon. Die is nu 23 en van mijn huidige vriend heb ik een zoon van 6. Ondanks het grote leeftijdsverschil kunnen ze prima met elkaar overweg. Mijn oudste zoon mocht op zijn 18e zelfs beslissen wanneer de jongste geboren zou worden. Dat zou met een keizersnee gebeuren rond zijn verjaardag. Liever niet op dezelfde dag zei hij en het werd dus een paar dagen later.’

Door lichamelijke problemen werd Erna zich al vroeg bewust van het feit hoe belangrijk het is dat je fysiek en mentaal in evenwicht bent. ‘Zo heb ik een tijdelijke stoma gehad en moet ik extra goed opletten dat ik niet te veel vetten, suikers en koolhydraten binnen krijg. Ik ga twee keer per week naar de sportschool en wandel veel met onze twee Jack Russells.

Nadat ze iemand ontmoette die Reiki Master was, verdiepte Erna zich in Reiki en ging zelfs cursussen volgen. Reiki? Is dat niet iets zweverigs? Maar als ik Erna zie, zie ik geen zweverig type. Erna: ‘Reiki wordt wel vertaald als universele energie. Letterlijk vertaald uit het Japans betekent het kracht van de zon. Reiki is een vorm van energieoverdracht. De helende energie werkt zowel op lichamelijk als op geestelijk, emotioneel en spiritueel niveau. Het mooie is dat iedereen die zich ervoor openstelt het kan leren.’

‘Zodra je een reiki-cursus hebt gevolgd kun je jezelf en anderen gaan behandelen. Wel is het zo dat je steeds moet blijven werken aan jezelf. Reiki activeert het natuurlijke vermogen van het lichaam om zichzelf te genezen en in balans te brengen. De eigenlijke behandeling bestaat uit rustige handoplegging. Reiki kent een drietal niveaus. Ik heb deze drie cursussen allemaal gevolgd en besloot een praktijk te starten.’

Erna stelt zelf geen diagnoses want de energie volgt zijn eigen weg en iedereen krijgt precies wat hij of zij nodig heeft. Erna: ‘Doordat ik niet met eigen energie werk, kunnen ook geen ziektes of spanningen doorgegeven worden. Door met reiki te werken wordt je zelfbewustzijn vergroot en daardoor je ontwikkeling en groei in gang gezet.’

Behalve in Reiki raakte Erna ook geïnteresseerd in aanverwante alternatieve geneeswijzen.  Ze volgde meerder cursussen en studies voor voetreflexologie, Aura en Chakra healing. Erna: ‘Bij voetreflexologie druk je op bepaalde punten van de onderkant van de voet. Ook hier gaat het weer om energiebanen vrij te maken.’

Ook bij Aura en Chakra healing gaat het om energievelden en stromen. De aura is het energieveld om de mens. Het is een soort lichtend lichaam dat het fysieke lichaam omgeeft en bij iedereen zijn eigen karakteristieke uitstraling en kleur heeft.

Chakra’s zijn centra van geestelijke energie in het menselijk lichaam. De zeven belangrijkste chakra’s lopen langs je wervelkolom tot aan je kruin. Chakra’s nemen energie op en geven energie af via energiebanen die door het lichaam stromen. Elke chakra heeft een invloed op bepaalde lichaamsfuncties en emoties.

Erna legt uit dat het bij Aura healing ze kijkt naar de chakra’s en de auralagen. ’Hierin kunnen we veel terugzien van verstoringen die we opgelopen hebben tijdens ons leven. Het lichaam overleeft deze oorzaken door zich eraan aan te passen maar soms lost het probleem zich niet op en blijft de geblokkeerde energiestroom in stand, en ontstaat een mentale of fysieke klacht. Via meditatie en ontspanningsmassages kun je bepaalde chakra’s stimuleren om hun werking in evenwicht te brengen.’

Zelf is Erna rotsvast overtuigt van de werking van de door haar toegepaste geneeswijzen. ‘Ik daag iedereen uit om zich er voor open te stellen en je zult zien dat het een positief effect heeft op je hele welbevinden.’

Zerna2017@gmail.com

06-20183812

Facebook ZERNA

En die pollepels? Die zie je over twee maanden in de handen van…?

Uitgelicht mei 2017: Toos Metus

Naam: Toos Metus
Bedrijf: kunstenaar / ondernemer

‘‘De ontwikkelingen gaan razendsnel, stilstaan is er niet bij…’

door Arnold Assink

PoLUitgelichtToosMetusToos Metus maakte na 37 jaar werkzaam te zijn geweest in diverse kapsalons, in 2015 de sprong naar zelfstandig ondernemerschap als kapster. Hairsalon Toos was geboren. Zoals voor veel jonge zelfstandige ondernemers, was ook voor Toos die sprong het gevolg van een bedrijfssluiting.

‘Van de ene op de andere dag stond ik op straat en met mijn leeftijd bleek het bijzonder moeilijk om elders een nieuwe werkplek te vinden’, vertelt Toos niet zonder emotie. ‘Het plotselinge ontslag kwam aan als een mokerslag. Ik was emotioneel volkomen van de kaart en had een schuldgevoel dat ik mijn vaste klanten in de steek liet. Een jaar lang heb ik een soort rouwproces doorgemaakt. Gelukkig kreeg ik veel steun van mijn man Fokko en mijn twee kinderen, dochter Sharon en zoon Nick.’ Stapje voor stapje kwam Toos er weer bovenop. Letterlijk, heel veel wandelen met de hond, maar ook hardlopen bleek een prima manier om het hoofd leeg te maken. ‘Nog steeds loop ik iedere week hard in de mooie natuur van Noorddijk.’

Maar het verhaal van Toos begint veel eerder. ‘Ik ben geboren in Winschoten in een gezin met negen kinderen. Mijn moeder overleed helaas kort na mijn geboorte. Mijn vader, timmerman van beroep, kon in zijn eentje onmogelijk de zorg voor zoveel kinderen overnemen, dus werden de jongsten verdeeld over naaste familie. Tot mijn 4e jaar woonde ik bij een tante in Sellingen. Na die vier jaar keerde ik terug in het ouderlijk gezin.’

Voor Toos breekt dan een donkere periode aan waar ze liever niet over praat. Het werd een jarenlange tocht langs pleeggezinnen en jeugdinstellingen. Op haar 17e staat ze in Groningen plotseling bij haar oudere zus op de stoep. ‘Ik was weggelopen bij het pleeggezin waar ik destijds woonde.’

Zelf een bestaan opbouwen betekende voor Toos het vinden van werk. ‘Tja, vroeger droomde ik ervan om stewardess te worden, maar ik was niet goed in vreemde talen. Ik werkte tijdelijk in de horeca en overdag bij een jeugdinstelling. ‘s Avonds aan de bar ontmoette ik een kapper die enthousiast vertelde over zijn vak. Dat sprak me erg aan en ik besloot om te gaan werken bij een kapsalon. Niet zo’n stomme stijve truttensalon waar je permanentjes moet zetten. Nee, ik wilde naar een moderne salon met modieuze kapsels en daar goed leren knippen.’

Het werd voor Toos het begin van een lange loopbaan. Enthousiast somt Toos de kapsalons op waar ze zoveel jaren heeft gewerkt. Heel veel heeft ze er geleerd van haar leermeesters. Regelrechte kunstenaars waren het. Keihard werken en ’s avonds cursussen volgen om nog beter te worden. En toen na 37 jaar dat plotselinge ontslag.

Toos kwam terecht bij het UWV. Die bood de mogelijkheid om een eigen bedrijf op te starten. Toos: ‘Het was het voor mij belangrijk dat ik het eerst kon uitproberen zonder dat ik het risico liep mijn aanspraken op een uitkering kwijt te raken. Het UWV begeleidde het hele proces. Ik maakte een bedrijfsplan en een accountant heeft alles goed bekeken of het haalbaar was. Met hulp van mijn echtgenoot heb ik thuis een mooie ruimte ingericht als kleine, professionele kapsalon. Daarnaast heb ik een vaste klantenkring die ik thuis bezoek en knip. Vaak zijn dat ouderen die soms minder mobiel zijn. Heel dankbaar werk als je ziet hoe gelukkig je mensen kunt maken met een mooi kapsel. Zo heb ik ook een oudere mevrouw geknipt die in het ziekenhuis lag. Die was zo blij!’

De zelfstandigheid bevalt Toos prima. ‘Ik werk nu een jaar als zelfstandig ondernemer en het gaat boven verwachting. Ik kan zelf bepalen hoe ik mijn werkdag inricht. En wat ik vooral belangrijk vind, is het kunnen bepalen van mijn eigen werktempo. Ik ben een perfectionist. Het is pas klaar als het helemaal goed is. Toen ik nog in loondienst was, moest je vooral niet te lang met een klant bezig zijn. Het gaat tegenwoordig vooral om productie maken. Zoveel mogelijk klanten per dag. Dat gaat toch ten koste van kwaliteit en vakwerk. Ik zou in zo’n omgeving niet meer kunnen aarden.’

Ook nu volgt Toos nog cursussen en bezoekt ze congressen en demonstraties van topkappers. Om bij te blijven en de nieuwste trends en technieken te leren. ‘De ontwikkelingen gaan razendsnel, stil staan is er niet bij. Het is leuk om te zien dat sommige jongeren voordat ze hier komen, al helemaal via internet en YouTube filmpjes hebben uitgezocht hoe ze hun kapsel willen hebben. Wat dat betreft blijf je in dit vak altijd jong.’ Als Toos uitweidt over haarkleuring en blonderen, waan ik me even terug op school in een les scheikunde en natuurkunde. Wat ik in ieder geval heb onthouden is wat een ‘balayage’ van het haar is.

Eén ding wordt wel duidelijk: bijna alles in het leven van Toos draait om het kappersvak. Dat is haar passie en haar leven. Maar waar ze bovenal trots op is, is haar gezin. Trots dat haar kinderen heel goed zijn terecht gekomen. Dat ze een hechte band heeft met haar kinderen. Dat is nu eenmaal niet vanzelfsprekend, zeker als ze aan haar eigen moeilijke jeugd terugdenkt.

www.hairsalontoos.nl

https://nl-nl.facebook.com/hairsalontoos/

https://www.instagram.com/hairsalontoos/

tmetus@gmail.com

 

En die pollepels? Die zie je volgende maand in de handen van…?

Uitgelicht april 2017: Arnold Assink

Naam: Arnold Assink
Bedrijf: kunstenaar / ondernemer

‘‘Het was iets wat mij enorm aansprak…’…’

door Bram Hügel


PoL_Uitgelicht-Arnold-AssinkArnold is een geboren en getogen Groninger. Een stadjer, die met uitzondering van een korte uitstap naar Haren, altijd in Stad heeft gewoond. Nadat hij de middelbare school had afgerond, stond hij voor de lastige keuze: wat wil ik? Een baan richting onderwijs leek hem wel wat, of richting kunst als tekenleraar, of juist meer richting bedrijfsleven. Het werd de HEAO, commerciële richting, en binnen die opleiding de wat meer creatieve kant, marktonderzoeksachtig. Wat de doorslag gaf, was de keuze voor een stukje zekerheid. Want met de HEAO kon je destijds heel veel kanten op, toch? Met meewarige blik: ‘Achteraf denk je er heel anders over, maar toen…?’

Kunstenaar Arnold Assink gaat met ingang van volgende maand de ondernemersportretten verzorgen voor Platform ondernemend Lewenborg. Met de pen. Ter kennismaking, zijn verhaal.

Nadat Arnold klaar was met zijn opleiding, wachtte de militaire dienst. Hij behoorde niet tot één van de laatste lichtingen, maar het liep wel op z’n eind. Een hectische periode, zo zegt hij zelf, want het was in de tijd van de treinkapingen en hij was gelegerd in Assen. Toch kijkt hij met plezier terug op zijn diensttijd. Hij ging solliciteren en in no time kreeg hij een baan bij het toenmalige EGD (Energiebedrijf Groningen en Drenthe). Hij kwam terecht op de Economische afdeling als bedrijfseconomisch medewerker. ‘Er bestond toen nog geen echte communicatieafdeling. Er werd daar vooral bedrijfseconomisch onderzoek gedaan. Maar op een gegeven moment werd de commercie belangrijker; ook in de energiewereld ging van alles veranderen. Klanten waren geen nummers meer, maar werden klant. Een hele grote omslag. Toen ben ik terecht gekomen op de nieuwe commerciële afdeling en daar heb ik mij bezig gehouden met marktonderzoek. Ik vond dat leuk om te doen. Zoeken naar: wat beweegt mensen? En ook: hoe kun je mensen beïnvloeden? Dus ja, dat sprak me wel aan.’

EGD had een bedrijfsblad, waar Arnold met plezier columns voor schreef. Op een zeker moment kwam er op de afdeling communicatie een plek vrij. Men zocht een redacteur voor het personeelsblad en toen zei iemand: goh, die man schrijft leuke columns, zou dit niet iets voor hem kunnen zijn? ‘Ik werd benaderd en dacht: ik kan daar nog meer mijn creativiteit in kwijt. Toen heb ik de overstap gemaakt naar de communicatie. Werken voor een afdeling communicatie c.q. personeelsblad, geeft je heel veel mogelijkheden.’

Binnen de afdeling doorliep hij veel functies, van gewoon redacteur tot eindredacteur. Er waren meerdere periodieken: een personeelsblad, een blad voor klanten en uiteraard ook informatiemateriaal in de vorm van folders en brochures. ‘Je kreeg dan echt iets waar je helemaal verantwoordelijk voor was en dat is leuk! Daar heb ik natuurlijk ook de hele ontwikkeling meegemaakt van de opkomst van de computer en het intranet (intern bedrijfsnetwerk, BH). Langzamerhand de verschuiving van papieren uitingen naar digitale uitingen. Naarmate we meer konden meegroeien met de technische mogelijkheden, werd het blad steeds mooier en professioneler. Maar in het begin was het eigenlijk vrij primitief, zou je nu zeggen.’

De tijd brak aan dat alles groter groeide. Energiebedrijven fuseerden. Groningen ging samen met de toenmalige IJsselmij, waaruit later de EDON ontstond, en ook kleine gasbedrijfjes werden daarin opgenomen. De groei bereikte een hoogtepunt toen ook de zuidelijke bedrijven erbij kwamen en het geheel samensmolt tot Essent. ‘Bij iedere reorganisatie weet je van tevoren al wel: meestal kost het banen, efficiënter werken met minder mensen. En het moment brak aan dat mensen zeiden: communicatie, dat zien we niet als kerntaak. Dat kan ook prima een extern bedrijf voor ons doen. Toen werden we feitelijk buiten de deur gezet. We hielden het werk dat we deden, alleen nu als externe partij. We kregen ‘werk mee’, zoals dat toen heette, wat inhield: alle personeelsbladen van Essent, het intranet onderhouden en verzorgen, en aanverwante activiteiten.’

Maar ook dit bedrijf moest gaandeweg goedkoper en efficiënter gaan werken. ‘Ik vond het jammer, je was gewend om de boer op te gaan, mensen ter plekke te interviewen. En op een gegeven moment klonk het: goh, het kan misschien ook wel telefonisch, kost minder geld, kan veel sneller. Dat vond ik toch wel ten koste gaan van de inhoud.’ Rond 2008 braken de jaren van de crisis aan en werd de situatie extra lastig. Het bedrijf moest reorganiseren en Arnold kwam overeen dat hij met een regeling eruit kon. Op dat moment was hij al bezig met een opleiding aan de Klassieke Academie voor de schilderkunst, hier in de stad. Bestond toen net twee jaar. Destijds opgezet door oud-docenten van Minerva, die vonden dat de ouderwetse praktijk van kunstenaars opleiden – het ambachtelijke – verloren ging. ‘Het was iets wat mij enorm aansprak. Ik hield altijd al van tekenen en schilderen en dacht: goh, laat ik dat maar eens gaan proberen… De opleiding heb ik toen in deeltijd vijf jaar gevolgd. Ik was 53 toen ik eraan begon.’

En ja, nu is hij toch op de plek terecht gekomen die hij vroeger als tweede keus terzijde had geschoven. Zoiets als tekenleraar worden. Hij was afgestudeerd en had op dat moment alle tijd van de wereld. ‘Ik dacht, ik ga gewoon voor mezelf schilderen, maar ik had ook in mijn achterhoofd dat het misschien leuk zou zijn om schilderles te gaan geven. Er kwam echter een kink in de kabel, want ik kreeg ineens problemen met één van mijn ogen: netvliesloslating. Om een lang verhaal kort te maken: na vier operaties is het wat het nu is. Betekent dat ik met mijn rechteroog wel beeld heb, maar het is wat vaag, wazig. Het heeft wel al mijn plannen doorkruist en tot gevolg gehad dat ik de afgelopen twee à drie jaar weinig heb kunnen doen op het gebied van schilderen. Een jaar geleden heb ik dat weer opgepakt, zo kun je dat wel stellen.’

Het plan is om in het najaar te starten met een groep leerlingen. In die zin wordt Arnold dan toch nog ondernemer. ‘Het lijkt me leuk om de leerlingen dat wat ik heb geleerd op de opleiding, dat ambachtelijke schilderen, om dat over te brengen. Want talent is belangrijk, maar je kunt toch ook wel heel veel gewoon leren. Je ziet dat beroemde kunstenaars – neem bijvoorbeeld Mondriaan – toch begonnen zijn als figuratief schilder en langzamerhand een andere kant zijn opgegaan. Die hebben vaak wel een hele degelijke basis.’

Ambities? ‘Lesgeven is wel een hele duidelijke ambitie. En daarnaast, omdat het schilderen toch wat heeft stilgelegen, weer een beetje aan de bak komen. Op een gegeven moment terecht komen bij exposities, dat je werk ook wordt verkocht.’

Hij heeft veel gereisd. Toen hij nog op school zat fantaseerde hij over reizen naar verre oorden. Hij las graag, boeken over geschiedenis, over andere landen. ‘Toen had ik zo’n droom van: och, kon ik maar de hele wereld over reizen. Ja, dat was eigenlijk een soort onbereikbaar iets. Tot aan het moment dat ik was afgestudeerd en een leuke, goedbetaalde baan kreeg. Toen lag het ineens wel binnen mijn mogelijkheden. Vanaf dat moment heb ik eigenlijk ieder jaar een verre reis gemaakt van een aantal weken. En zo langzamerhand ben ik de hele wereld over gereisd. Ik heb altijd zoiets gehad: ik wil niet de gebaande paden, maar daar een beetje vandaan blijven. Toch wel heel veel avontuurlijke reizen, deels ook georganiseerd, maar dan via kleine organisaties. Veel zien, weinig luxe, echt het beleven van een land.’

Welke reis hem het meest is bijgebleven? ‘Ieder land heeft zijn eigen ‘eigenheid’, iets speciaals waarvan je denkt: wow, wat geweldig!. India was één van mijn eerste reizen, dus dat heeft ook impact. Maar de diversiteit in dat land, de enorme verschillen tussen arm en rijk, de zichtbare natuur, het bonte leven… Het is natuurlijk ook een totaal andere cultuur dan je gewend bent. Je ruikt het, je proeft het: de warmte, de klamheid, de geuren van etenstentjes, of gewoon een vuilnisbelt op straat. Dat speelt allemaal mee, is met een foto niet over te brengen, zelfs niet met video. Hele bijzondere dingen die je beleeft… Maar, ieder land heeft iets.’

Voor Arnold is de cirkel rond: reizen, kunst en schilderles geven aan groepen leerlingen. Van droom naar werkelijkheid. Soms heeft een mens een heel leven nodig om daar te komen…

http://www.facebook.com/arnoldartschilderlessen

En die pollepels? Die zie je volgende maand in de handen van…?

Uitgelicht maart 2017: Anja Kuhn

Naam: Anja Kuhn
Bedrijf: flow|e|motion

‘Een hond kan je makkelijker bij je gevoel brengen…’

door Bram Hügel

PoLUitgelicht_Anja_KuhnZe studeerde piano aan het Prins Claus Conservatorium in Groningen. 10 jaar later haalde ze ook nog haar Master Kunsteducatie. Muziek was haar passie. Ze startte als docent aan de muziekschool en gaf daarnaast privélessen. Na tien jaar lesgegeven te hebben, zette ze een vervolgstap in haar loopbaan als coördinator en teamleider aan de muziekschool. Een aantal jaren later geraakte Anja op een kruispunt in haar leven en de vraag drong zich op wat zij gedaan zou hebben als ze niet naar het conservatorium was gegaan. Psychologie, was haar antwoord. Wat beweegt een mens? Met mensen werken dus, en ze wilde heel graag naar buiten. Letterlijk.
Anja is getrouwd en heeft drie kinderen

Een buurman maakte haar erop attent dat er een opleiding bestaat, waarbij honden worden ingezet om mensen te coachen en te trainen. Het leek haar fantastisch en ze meldde zich aan. Anderhalf jaar duurde de opleiding en tussentijds volgt ze nog steeds bij- en nascholing. ‘Uitgeleerd ben je nooit en ik vind het fijn dat je je verder kunt ontwikkelen. Toen ik nog les gaf aan de muziekschool, vroegen kinderen wel eens: “Hoe lang moet ik nog…” Het viel niet mee om ze dan uit te leggen dat je nooit uitgeleerd bent. Alleen was dit niet het antwoord waarop ze hoopten.’

In april 2016 startte ze met haar bedrijf flow|e|motion. ‘Ik zocht in eerste instantie naar een Nederlandse naam voor de herkenbaarheid. Maar later dacht ik: misschien wil ik mensen van beide kanten van de grens bereiken en is een Engelse naam toch beter. Ik zocht iets met ‘stromen’, in beweging komen en emoties erin.’

‘Hoofdtaak is mensen coachen die op een punt in hun leven zijn aangeland waarop zij alleen even niet verder komen. Wat ik dan doe, is spiegelen met de honden. Wandelen of rustig zitten, al naar gelang de situatie of de behoefte. De aanwezigheid van de hond, bijvoorbeeld bij verdriet, kan al veel doen. Ook bij het leren om grenzen te stellen zet ik de honden in. Functioneer je te veel op wilskracht, dan dreigt het gevaar dat je ‘leegloopt’. Een hond kan je makkelijker bij je gevoel brengen. Het is heel mooi om te ervaren wat dat met je doet. Een hond oordeelt niet, over je status, je uiterlijk. Honden zijn eerlijk in wat zij je geven. Maar het zijn geen toverhonden: ik stop er niets in. Zij reageren zelf op jou als persoon.’

Op dit moment volgt Anja een opleiding om mensen te leren omgaan met hun angst voor honden. Aangepast aan iemands persoonlijke situatie. Mensen krijgen dan ook huiswerk te doen. ‘Het klinkt misschien wat schools, maar dat is wel wat mensen gaan doen: aan het werk!’

Ze heeft de ambitie om niet meer zoveel ambities te hebben. ‘Ik heb perfectionistische trekjes en dat kan op den duur tegen me gaan werken. Ik probeer mijn toekomst los te laten, mee te stromen met wat er op mijn pad komt. Maar ik zou het fantastisch vinden meer mensen op deze manier te mogen helpen.’

En de honden? Bilbo, is een Friese stabij van drie jaar die, wonderlijk genoeg, Anja kan ‘pakken’ op haar allergieën. Einstein, is een labradoodle die straks op 1 april één jaar wordt. Beide zijn reu en af en toe hebben ze als echte kerels even mot met elkaar, maar eigenlijk kunnen ze uitstekend met elkaar overweg. Bedankt Anja voor het openhartige gesprek.

http://flowemotion.nlinfo@flowemotion.nl

En die pollepels? Die zie je volgende maand in de handen van…?

Uitgelicht januari 2017: Marte van Dijk

Naam: Marte van Dijk
Bedrijf: S-marte-R

‘Weet je: de kennis en kunde zit in de wijk…’

door Tineke Verbeek en Bram Hügel

PoLUitgelichtMarteMarte is getrouwd met Marcel en samen hebben ze zoon Huub, die net zeven is geworden. Ze is dol op sporten, wat ze trouw doet en waardoor ze zich gewoon goed voelt. En dol op… nou ja, eigenlijk gewoon dol op haar werk, zoals ze zelf zegt. Want iedere keer dat ze zich afvraagt: heb ik nog verdere hobby’s, dan komt ze uit bij ‘creatief ondernemen’. En dat is iets anders dan ‘creatief boekhouden’. Met mensen meedenken dus en daar haalt ze heel veel voldoening uit. Als sparring partner, als begeleider, maar ook als de spreekwoordelijke stok achter de deur.

S-marte-R houdt zich kortweg bezig met het begeleiden van ondernemers gedurende alle fasen van het ondernemen. Dat kan in de startfase zijn, op het moment dat je ergens tegenaan loopt, of in de eindfase. De omvang van de onderneming (of de ondernemer) is daarbij niet van belang. Het kan gaan om het begeleiden van zzp’ers, aandeelhouders, bestuurders, maar bijvoorbeeld ook teamleiders. ‘Wat ik globaal doe is de vraagstukken aanpakken die ondernemers tegenkomen tijdens het ondernemen, zoals acquisitie, netwerken, focus, plannen en organiseren, missie, visie, doelstellingen bepalen, en meer. Die ga ik met de ondernemer uitdiepen en daar komt dan een actieplan van de ondernemer zelf op. Die gaat dan bedenken: oké, dan kan ik deze maand dit doen. Vaak zitten ondernemers bij mij in een jaartraject en eigenlijk wordt dat altijd wel verlengd, omdat men merkt: het feit dat ik in de agenda sta geeft een ondernemer rust. Houdt een ondernemer ook scherp. Want je bespreekt dingen, dus je moet voorbereiden, maar daar komt ook weer iets uit dat je de komende maand gaat doen, dus je hebt ook nawerk. En op het moment dat ze dan zien: hé, die afspraak komt er weer aan, zet dat mensen ook weer in beweging.’

Sinds kort is Marte de nieuwe penningmeester van Platform ondernemend Lewenborg. Haar taak binnen het Platform is echter niet alleen geld innen en de kas beheren. ‘Penningmeesteres, om het maar even streng te zeggen,’ en met een stevige grijns. ‘Maar ook meedenken over waar het Platform voor staat, welke weg wij in willen slaan. Hoe kunnen we zorgen dat we duidelijker op de kaart komen te staan binnen Lewenborg? En eigenlijk gewoon bezig zijn met 2017, net als ik met de ondernemers doe, vooruit kijken naar wat we willen bereiken met elkaar. En daarnaast natuurlijk: geld!’

Ze vindt het heel fijn om in Lewenborg te wonen en erg belangrijk als ondernemer om je te realiseren dat er heel veel andere ondernemers dichtbij in de buurt wonen. Dat je elkaar kunt versterken. ‘Ons kent ons. Netwerk is gewoon essentie bij ondernemerschap en dan vind ik dat je eerst bij je buren moet gaan kijken. Nou, vandaar Lewenborg, in de wijk met elkaar gaan kijken, elkaar leren kennen, kijken waar je heen kunt met elkaar, wat je voor elkaar kunt betekenen voordat je nog verder je blik gaat verbreden. Want soms weet je niet eens wie je buurman is, klopt, en ik denk dat dit platform daar een hele mooie rol in speelt en nog kan spelen.’

Het Platform organiseert maandelijkse netwerkavonden voor ondernemers. Wat doet het Platform nog meer? ‘Wij organiseren avonden eenmaal in de maand, waarbij je kennis met elkaar kunt delen, of dat je met elkaar een spreker uitnodigt. Binnenkort komt er iemand spreken over een AOV bijvoorbeeld en dat je daar zeg maar je kennis vandaan kunt halen. Maar we organiseren sinds kort ook bedrijfsbezoeken. Dat de ondernemer zijn eigen bedrijf kan presenteren. We komen graag op locatie om daar op zo’n avond een kijkje in de keuken te krijgen en iets te horen over het bedrijf.
Ik wil ook zeker ondernemers uitnodigen de vraagstukken die ze hebben bij ons in te leveren. Waar zit je mee als ondernemer, waar wil je meer informatie over hebben? Ik vind het belangrijk dat die interactie er ook komt, want wij bedenken nu heel vaak het onderwerp, maar nogmaals, ik nodig graag ondernemers uit om ook met onderwerpen te komen.’

‘Daarnaast heeft het Platform een nieuwsbrief, een Facebook-groep waar je lid van kunt worden zodat je ons in de gaten kunt houden… maar ook je eigen onderwerpen erop kunt gooien. Je vraagstukken kunnen ook op Facebook. Ja, gewoon interactie met elkaar, dus op het moment dat je elkaar één keer in de maand ziet, is een ondersteunend platform als Facebook heel fijn om snel antwoorden te krijgen op vraagstukken of snel een vraag te stellen: ken je nog iemand die…?’

En de plannen voor het nieuwe jaar? ‘Daar zijn we nu over bezig met elkaar. Wat vooral belangrijk is: exposure en interactie. Ik denk dat daar echt op gefocust moet worden. Dat we samen zorgen dat meer ondernemers ons ook weten te vinden. We hebben een mooie beweging die kant op gemaakt. Maar nu is het ook belangrijk dat de ondernemers blijven investeren in het netwerk en kennis blijven delen en vooral hun vraagstukken bij ons melden. Ik blijf er een beetje op hameren, want weet je: de kennis en kunde zit in de wijk. Dus je hoeft maar even koffie te gaan drinken met je buurman en vervolgens is je vraagstuk opgelost, bij wijze van spreken. Ik denk dat lokaal verbinden, dat dát de keywords zijn. Lokaal verbinden en elkaar leren kennen…’

www.s-marte-r.nlinfo@s-marte-r.nl

En die pollepels? Die zie je volgende maand in de handen van…?

Uitgelicht december 2016: Jan Douma

Naam: Jan Douma
Bedrijf: Steenboksport

‘Plezier is altijd het belangrijkste, nooit de prestatie…’

door Tineke Verbeek en Bram Hügel

pol_uitgelicht_dec2016_jan_doumaSteenboksport houdt zich bezig met wandelen, hardlopen, en meer specifiek: trailrunning. En doet dat in alle facetten, dus de clinics, de producten, de opleidingen, de trainingen. Maar ook naar wedstrijden toe wordt je helemaal begeleid en dan in de breedste zin van het woord. Bijvoorbeeld met advies over producten of bij medische problematiek. Van zooltjes tot personal training, daar staat Jan Douma voor, met daarnaast nog een bedrijf: Doumax, waar hij sportverzorger/masseur is. Daar begeleidt hij sporters, topsporters, maar ook mensen die met specifieke klachten bij hem komen.

Jan werkt samen in een medisch team van artsen, psychologen, fysiotherapeuten, diëtisten, podologen en andere sportmasseurs. Samen met hen begeleidt hij o.a. Team 4-mijl, de beste hardlopers in Nederland op de atletiekbaan. Hij zegt het of het vanzelfsprekend is en naarmate het gesprek vordert, begin je dat steeds beter te begrijpen. Maar hoe komen die sporters bij hem? ‘Eigenlijk vinden zij mij. Ik geef ook cursussen sportmassage, ik ben één van de docenten. Ik heb een website en meestal plannen ze daar hun eigen afspraken in. Ik werk ook nog bij een fysiotherapeut, eenmaal in de week. Ook langs die weg krijgen mensen vaak mijn naam te horen.’

Die hardlopers, zijn dat marathonlopers? ‘Nee hoor, dat is van alles en nog wat. Dat is van 100 meter op de atletiekbaan tot marathon, of zelfs ultralopers. Dat zijn mensen die 100 km aan een stuk lopen.

Ik begeleid die sporter of hardloper, maar ook bij klachten of prestatieverbetering. Ook in de training, ook met clinics. We hebben een loopgroep opgericht vijf jaar geleden en daar trainen ongeveer 75 mensen die bij die groep aangesloten zijn. Maar je kunt ook eens een keer een clinic volgen of een training meedoen of heel af en toe een personal training. Dus de begeleiding verzorgen we ook, eigenlijk van a tot z. Als je nu denkt: ik wil gaan wandelen of ik wil gaan hardlopen, ja, dan kun je bij mij terecht met alles, dus van producten t/m begeleiding en met name de nazorg.’

Waarom is Jan ook een webshop begonnen? Want hij heeft het al druk genoeg. ‘De webshop Steenboksport is feitelijk ontstaan omdat er een gat viel bij een aantal sporten, zoals trailrunning, obstacle running, supply running. Trailrunning is eigenlijk gewoon hardlopen, maar dan van de paden af. Dus buiten alle verharde paden, over het strand, door de duinen, door de bossen, de bergen in (als ze er zijn). Dat vinden mensen heel leuk, dus de groep is steeds groter aan het worden. Ik ben ook bij een organisatie aangesloten, RUNFORESTRUN, en elke maand kun je ergens in Drenthe in de bossen een wedstrijdje lopen. Daar heb je toch wel speciaal materiaal voor nodig. Dat was er tot voor kort niet. Anderhalf tot twee jaar terug ben ik dit begonnen, eigenlijk uit hobby, en het is zo succesvol geweest dat er steeds meer vraag naar komt. We gaan nu een stap maken om echt ook een winkel ervan te bouwen. ’t Is nu een webshop, maar het wordt echt een winkel uiteindelijk.’

De naam van zijn bedrijf is een verhaal apart. Er was een werktitel nodig om iets op internet te kunnen zetten. Jan vond dat de naam gekoppeld moest zijn aan een dier, omdat je dat toch bij de meeste sportmerken en -bedrijven ziet. ‘Ik ben steenbok van sterrenbeeld en ik vind dat ‘steenbok’ heel mooi verwoordt wat we doen. Steenbokken zijn eigenlijk de beste trailrunners, obstacle runners, maar ook wandelaars. Die beesten zie je altijd in Oostenrijk of Zwitserland. Taaie beestjes in de bergen en op de meest gekke plekken kom je ze tegen. Dat is eigenlijk ook zo met trailrunners; mensen kom je soms op de gekste plekken tegen dat je denkt: hè, wie is hier nou aan het hardlopen? Nou, dat zijn dus vaak de steenbokken…’

Jan was al ondernemend voordat hij besloot echt ondernemer te worden. Het beviel hem niet langer om constant op cijfers afgerekend te worden en constant aangestuurd te worden. Kon zijn ei niet kwijt met zijn creativiteit en de ideeën die hij had, dus het ondernemerschap was een logische vervolgstap. Doumax bestaat inmiddels een jaar of tien, maar dat deed hij al naast zijn reguliere baan. Steenboksport bestaat nu twee jaar en groeit als kool. Wat is het geheim achter die snelle groei? Is het de juiste samenwerking of…? ‘Ik denk dat het de combinatie is van niet echt een winkel, maar ook heel veel medische kennis. De persoonlijke begeleiding, het persoonlijk advies. Ik durf in ieder geval tegen iemand te zeggen: joh, die schoen of dat jasje of die rugzak moet je niet kopen, die is niet geschikt voor je. Dat waarderen mensen en daardoor komen ze weer terug voor andere producten. Mijn achtergrond is daarbij belangrijk. Ik test ook zelf of weet van mensen die het getest hebben dat het goed is. Plus dat stukje persoonlijk advies, dat vind ik het belangrijkste.’

Jan is in de binnenstad opgegroeid, maar woont al jaren in Lewenborg samen met zijn partner en dat bevalt hem nog steeds. Eén keer maakte hij een klein uitstapje naar Gravenburg en kwam per kerende post weer terug, kon het daar niet vinden. ‘Kardinge hebben we hier, waar ik nu zit. Prachtig gebied. We hebben een recreatiegebied op 1 km afstand, een natuurgebied op 1 km afstand. Wie kan dat nou zeggen? Een eigen meer, een eigen winkelcentrum dat goed gefaciliteerd is en ik vind het ook gewoon nog steeds een heel gezellige buurt.’

Jan is van huis uit geen hardloper, maar wel een vechtsporter. ‘Ik heb altijd aan vechtsporten gedaan en voor je conditie moet je dan toch wel een beetje hardlopen. Alleen heb ik het vechtsporten moeten stoppen vanwege mijn werk. Ja, en toen ben ik gewoon doorgegaan met hardlopen en daar heb ik toch steeds meer plezier in gekregen uiteindelijk, de zogenaamde ‘runners high’. Hardlopen is gewoon het meest simpele wat een mens kan doen. Je kunt op blote voeten in een kort broekje als het mooi weer is en of je nu een hardloper bent of niet, iedereen kan hardlopen. Daar ben ik ook nog steeds van overtuigd. Het wordt op een gegeven moment leuk als je bepaalde trainingsvormen aanbiedt en ziet dat het ook speels wordt, dat je echt uitgedaagd wordt. En als je langere stukken gaat lopen, dan krijg je echt een endorfineshot. Dus eigenlijk ben je dan een soort ‘runnersjunkie’ geworden. Maar ook de combinatie met de natuur. Ik loop hier heel vaak door het Kardingegebied. ’s Morgensvroeg, zelfs om zes uur, of ’s avonds met de loopgroep. Ja, dat is gewoon fantastisch. De rust die het allemaal uitstraalt. Ik loop zonder muziek, zonder oordopjes, want ik wil gewoon de omgeving zien en horen… vosjes, reeën, hazen.’

Zijn ambitie is het om een groot pand neer te zetten – een zakelijke ambitie – en daar alle diensten en samenwerkingsverbanden in onder te brengen. Alles van a tot z in één pand, een echt loopsportcentrum bouwen. Een persoonlijke hardloopambitie is nog steeds om een 50 km trail in Italië te kunnen lopen. ‘Bestaande wedstrijden in de bergen, met lekker weer, lekker eten en hele leuke mensen vaak.’

Jan heeft geen specifieke inspiratiebron, geen held of iemand specifiek. Waar hij wel inspiratie uit haalt zijn de mensen die aan trailrunning doen. ‘Al die mensen die met hun verhalen hier bij mij komen, wat ze hebben meegemaakt in de Alpen, in Spanje, in Italië, maar ook in Ierland. Ja, dat vind ik geweldig. Zij inspireren mij en ik inspireer hen door nieuwe producten te laten zien, maar ook door mijn enthousiasme, door nieuwe mogelijkheden te bieden. En ook weer zelf op reis te gaan. Dat hoeft niet zo heel ver weg te zijn. België is drie, vier uurtjes rijden en daar kun je al prachtige avonturen beleven.’

‘Ik denk dat Steenboksport voor deze regio en ook voor Noord-Nederland uniek is. Ik denk dat dat heel belangrijk is. Dat men zich in Lewenborg heel makkelijk kan aansluiten bij ons, bij loopgroep gRUNN. Voor nog geen euro in de week kun je bij mij hardlopen, drie maal in de week. Het is heel erg laagdrempelig, want het is meer hobby dan dat er een verdienmodel in zit. En het plezier is altijd het belangrijkste, nooit de prestatie. Mijn bedrijf bestaat ook uit plezier en niet uit prestatie.’

www.steenboksport.nljan@steenboksport.nl

En die pollepels? Die zie je volgende maand in de handen van…?

Uitgelicht november 2016

Naam: Elaine Kortijn
Bedrijf: Caribbean Fruitshake & Snack

‘Obstakels geven mij meer kracht om door te gaan…’

door Tineke Verbeek en Bram Hügel

uitgelicht-nov2016-eliane-kortijn1200x628Elaine Kortijn is geboren op Curaçao. Daar was ze ambtenaar, tot ze op haar dertigste besloot naar Nederland te vertrekken om zichzelf met een studie verder te ontplooien. Ze deed boekhouden en bedrijfsadministratie en haalde een AOV-diploma, Algemene Ondernemers Vaardigheden. Ze heeft altijd gewerkt als financieel medewerker en nu ze 57 jaar is heeft ze er zin in en voelt ze zich fit genoeg om toch te blijven werken. In 2014 is ze begonnen met haar ondernemingsplan als voorbereiding op het zelfstandig ondernemerschap. En nu is ze zzp’er met haar eigen bedrijf.

‘De naam spreekt voor zichzelf en iedereen snapt wat ik verkoop. Ik sta hiermee op de Ulgersmaweg, vlakbij de Korrewegbrug.’ Maar wat is een Caribbean fruitshake eigenlijk? ‘Een Caribbean Fruitshake maak ik op bestelling vers klaar voor de klant. Het bestaat uit verschillende soorten tropisch fruit, ik heb bijvoorbeeld papaja, meloen, ananas, maar ook Europees fruit en drie soorten melk. Maar als een klant een eigen mix wil maken, dan is dat ook mogelijk. Het hoeft niet per se iets te zijn wat ik in de aanbieding heb, je bent niet verplicht die te kiezen.’

Haar bekendste snack is de ‘Johnny cake’. Die is heel bekend én heel populair op Curaçao, op de Antillen, op de Cariben (en misschien wel de hele wereld, de Melkweg…). Nu probeer Elaine ook Groningen te veroveren met de Johnny cake, want de meeste mensen hier kennen het niet. Sinds Elaine startte met de verkoop komt daar echter verandering in. ‘Johnny cake is een soort broodje dat we maken met een lekkere smaak en niet met kruiden. Het is echt een lekkere smaak. In plaats van in de oven, bakken we het in de olie. En daar komt-ie heel mooi bol uit, zonder dat het ‘vettig’ is: hij blijft wel droog. Ja, en dat eten we bijvoorbeeld met kaas of met bakkeljauw (kabeljauw). Nu doe ik er ook surimi bij en zo kun je dus genieten van onze Johnny cake. Ik maak ook pastijtjes: kippastijtjes, gehaktpastijtjes, tonijnpastijtjes. Ik heb kroketjes en nog veel meer… Ik verkoop het in de kraam en ik bied het ook aan als catering.’ En zo was ze ook uitgenodigd om met haar shakes en snacks aanwezig te zijn tijdens Parels voor de Lewen, de kunstroute die begin september in Lewenborg werd gehouden.

Ze woont al bijna dertig jaar in Lewenborg, en dat zegt ze met een enorme grijns. Omdat mensen dat niet verwachten. Haar zus woonde in Lewenborg en Elaine kwam eerst bij haar in, daarna kreeg ze een woning op Sloep, tot Sloep later werd gesloopt. En toen kreeg ze deze woning, waar ze nu zo’n achttien jaar woont. ‘Lewenborg is wel mooi veranderd, want toen ik hier voor het eerst kwam vond ik het verschrikkelijk. Ik wou weg uit Lewenborg. Het winkelcentrum? Je durfde niet te gaan, man! Je moet naar het winkelcentrum, maar je durft niet te gaan! Nu is het rustig, gelukkig. Er is verandering gekomen, erna.’

Hoe ben je op het idee gekomen, erin gerold? Je was ambtenaar en toen…? ‘Op Curaçao is het zo in onze cultuur dat iedereen alles doet met hapjes thuis. Dat deed ik ook toen ik klein was, samen met onze moeder. Zo ben ik ook hier in Nederland begonnen met thuis maken, en zo. Een aantal jaren terug zei mijn oudste zoon: “mama, je hebt geen werk nu, dan kun je wel met zo’n kraampje beginnen met fruitshakes.” Wij noemen die trouwens ‘batido’ (Spaans voor ‘schudden’). “En waarom ga je daar niet mee beginnen en met die hapjes die je maakt, en zo.” Ik zei: nou ja, dat is een goed idee.’ Ze heeft drie kinderen, twee jongens en een meisje. De oudsten wonen buiten de stad, de jongste woont nog bij haar in. ‘Straks gaat hij studeren, maar ik zei: ik heb een kamer voor je hier…’

In 2014 zei ze: ‘Weet je wat, ik ga het proberen!’ Ze belde eerst met de gemeente en legde in het kort haar idee voor. De ambtenaar zei: ‘Ik vind het interessant. Je kunt een korte brief schrijven met je idee, die stuur je op en dan hoor je van ons.’ Zo kwam ze in contact met de gemeente en zo is ze ook via de gemeente met de cursus begonnen om haar ondernemersplan te maken.

Het is haar ambitie, tot slot, dat haar bedrijf gaat groeien. ‘Soms krijg je in het begin obstakels. Maar obstakels geven mij meer kracht om door te gaan. Ik ben iemand die niet snel opgeeft. Ik sta er alleen voor en ik ben daarom op zoek naar contacten in de wijk die mij verder kunnen helpen. Als ik die kan vinden, dan is het helemaal goed…’

Elaine heeft nog geen website, maar wel telefoon: 06 – 4662 0076

En die pollepels? Die zie je volgende maand in de handen van…?

Uitgelicht oktober 2016: het bestuur

Naam: Willem Wiers, Tineke Evenhuis, Bert Kragt, Bram Hügel
Bedrijf: Platform ondernemend Lewenborg | bestuur

‘Vierluik…’

door Tineke Verbeek en Bram Hügel

ondernemeruitgelichtoktober2016smaller

Willem Wiers woont samen met zijn vriendin en hun twee kinderen: Jesse en Lieke. Willem maakt o.a. websites, ontwikkelt bedrijfsconcepten en werkt met video. Hij was office manager voordat hij koos voor het ondernemerschap, maar raakte door omstandigheden zijn baan kwijt. Toen stond hij voor de keuze: wat te doen, weer de arbeidsmarkt op?

‘Nou, ik kreeg al vrij snel het idee dat ik echt heel graag voor mezelf aan de slag wilde. Ik had ook al eerder een parttime bedrijf naast mijn baan, maar parttime ondernemen naast een fulltime baan is niet makkelijk. Een fulltime baan slokt gewoon te veel tijd en energie op. Maar goed, nu heb ik wel alle tijd daarvoor en ik vind ondernemen gewoon verschrikkelijk leuk. Heel veel aspecten die daarbij komen kijken, daar geniet ik van. Dat je je eigen ding kan doen op de manier zoals jij dat wilt, de dingen kan aanpakken en ontwikkelen. Dat is superleuk en de vrijheid daarin is fantastisch. Ik geniet daar enorm van.’
Waarom PoL? ‘Omdat het mij heel erg leuk leek om de ondernemers uit de omgeving met elkaar in contact te brengen. Ik vind het zelf in ieder geval heel erg leuk om andere ondernemers, zzp’ers en kleine zelfstandigen te ontmoeten. Je hebt toch heel veel raakvlakken. Problemen en ook leuke dingen waar je mee te maken krijgt als ondernemer, de verhalen, de ideeën en de dingen waar je tegenaan bent gelopen. Je kunt soms wat voor elkaar betekenen, elkaar versterken en je breidt je netwerk automatisch uit. Je krijgt zelf meer mogelijkheden.’
Functie? ‘Ik onderhoud de website en verzorg de nieuwsbrief, het technische gedeelte. Updaten van Facebook, mede.’
Lewenborg? Wat ik heel leuk vind aan Lewenborg, is dat het heel erg divers is. Ik zeg altijd: Lewenborg is een heel mooie afspiegeling van de maatschappij. Je hebt hier echt van alle soorten en maten, ’t is alles door mekaar en dat vind ik op zich wel heel erg leuk.’
Toekomst PoL? ‘Ik hoop dat we met PoL heel erg kunnen uitbreiden en nog veel mensen aan ons kunnen binden. Ondernemers uit de regio die de waarde ervan gaan inzien dat het gewoon heel erg leuk en interessant is om elkaar te ontmoeten en te leren kennen. Dat het op vele fronten ontzettend nuttig, handig en prettig kan zijn voor jezelf om dat allemaal in de buurt te hebben. Vaak zoeken mensen dingen, met name via internet, ver weg en proberen hun product in de markt te zetten of te netwerken. Terwijl: dichtbij zit al een heleboel en zijn er heel veel mogelijkheden. Zoek het ook eens dichtbij… er is meer mogelijk dan je denkt!’
===

Tineke Evenhuis heeft een kapsalon, doet massages en alternatieve geneeswijze. Ze heeft een salon aan huis, dus is ze zzp’er, zegt ze zelf en heeft nu 17 jaar haar eigen bedrijf. Daarvoor heeft ze verschillende dingen gedaan, waaronder lesgeven op een kappersdagschool, training geven aan medekappers, trainingen verzorgd voor medekappers, gewerkt voor een haarcosmeticabedrijf en in diverse kapsalons gewerkt. Heel divers dus en heel allround.

‘De school waar ik toentertijd voor werkte ging helaas failliet en toen zeiden ze tegen mij: waarom begin je niet voor jezelf? Ik dacht in eerste instantie: ja, dat is leuk, maar hoe ga ik dat dan doen? Ik ben uiteindelijk ambulant begonnen en heb dat eigenlijk uitgebouwd naar én een salon aan huis én dat ik naar klanten toe ga. Zo doe ik dat nog steeds en eigenlijk vind ik dat het leukst. Hoe je mensen weer er leuk uit kunt laten zien, zich goed kunt laten voelen, het beste in die persoon naar boven laten komen. Eigenlijk is dat mijn passie, ja. Het menselijke contact.’
Functie? ‘Bij PoL ben ik een beetje het motortje erachter, af en toe stook ik het vuurtje even weer op. Ik doe de interviews voor De Lewenborger en de nieuwsbrief en we maken samen de agenda, besluiten samen wie de sprekers zouden kunnen zijn voor onze maandelijkse borrel, welke sprekers uitgenodigd worden. We bedenken allerlei dingen voor promotie van PoL en we proberen veel verschillende mensen te benaderen voor PoL.’
Toekomst PoL? ‘Nou, wat ik graag zou willen voor PoL, is dat we sowieso meer mensen interesseren in onze borrels, juist omdat die bedoeld zijn voor de kleine ondernemer, de zzp’er, om in contact te komen met elkaar. Wij kunnen elkaar natuurlijk helpen op verschillende vlakken en met name als je met vraagstukken zit die je alleen vaak niet kunt oplossen, maar misschien wel met elkaar. Iemand anders komt vaak met een oplossing of met een idee waardoor je zelf ook weer verder kunt. Dus eigenlijk zijn die borrels bedoeld om elkaar te versterken, elkaar te helpen, te ondersteunen. Maar ook als je denkt: ik zoek een stukadoor maar ik weet helemaal niemand en dan blijkt dat dat bijvoorbeeld je overbuurman is. Dan is het natuurlijk jammer als je elkaar het werk niet gunt of elkaar daarin niet helpt en ondersteunt. Dat vind ik het belangrijkste van ons Platform: dat meer ondernemers weten dat we bestaan, dat we elkaar kunnen helpen, kunnen versterken en ondersteunen.’
===

Bert Kragt is grafisch vormgever en heeft zich in dienstverband bij o.a. enkele provinciale organisaties in de praktijk kunnen bekwamen in het vormgeven van ‘allerlei zaken’, zoals hij zelf zegt. Als gevolg van provinciale besluiten kwam hij nog al eens bij andere organisaties te werken, waarbij de collega’s bleven. Fusies en verzelfstandigingen maakten dat zijn functie zich uiteindelijk opdeelde. Ze markeerden zijn besluit om voor zichzelf te beginnen.

‘Collega’s hebben is leuk, praatje bij het koffiezetapparaat idem dito, maar meer vrijheid om je werk een eigen richting en invulling te geven zeker ook. Zonder het te idealiseren, natuurlijk. Mijn bedrijf heeft goed vorm gekregen en ook na ruim 13 jaar ben ik er nog steeds van overtuigd toen de juiste stap te hebben gezet om het meer zekere maar ook ietwat saaie bestaan op te geven.’
Functie? ‘Bij PoL ben ik secretaris, alhoewel de functies nogal eens door elkaar heenlopen en niet zo strikt gescheiden zijn. Is ook niet zo belangrijk. Tussendoor werk ik onze lijst van ondernemers bij die binnen het werkgebied van PoL vallen, houd die up-to-date.’
Toekomst PoL? ‘Wel belangrijk vind ik dat PoL uitgroeit tot een ondernemende club mensen uit Lewenborg en omgeving waarbij elkaar kennen en elkaar iets gunnen mooie resultaten kunnen opleveren. Niet alleen voor de eigen onderneming, maar door samenwerking met andere organisaties in de buurt ook voor Lewenborg als geheel. Laten we gezamenlijk werken aan een bruisend gedeelte van Stad. Voor PoL is daarvoor nog wel wat werk aan de winkel, waarbij de link naar die honderden ondernemers in de directe nabijheid cruciaal is. We moeten ons zichtbaar maken. Waarom iets van de andere kant van Stad halen als het ook dichterbij te vinden is?’
En Lewenborg? ‘Is een mooie groene, ruim opgezette wijk met een gemêleerde bevolkingssamenstelling waar het goed toeven is. Mooie gevarieerde initiatieven krijgen een kans. Tijdens het culturele evenement Parels voor de Lewen (waar ik namens de werkgroep Kunst in Lewenborg bij betrokken was) bleek dat nog niet iedereen daarvan volledig op de hoogte is gezien de verwondering over de prachtige plekken in het LeRoy-gebied bijvoorbeeld. Als ik even wat inspiratie moet opdoen (of gewoon het hoofd even leeg wil maken) is de Stadsmarkering aan de Noorddijkerweg een prachtige plek. Als ik daar met Doortje, een toekomstige blindengeleidehond, loop, kan ik echt genieten. In Stad maar toch lekker over de weilanden kijken, mijmerend over…’
===

Bram Hügel is getrouwd en heeft drie (stief)dochters. In 2005 schreef hij zich officieel in bij de KvK, maar eigenlijk is hij zijn halve leven al ondernemer geweest. Eerst als kunstenaar een aantal jaren min of meer zelfstandig. Later als muzikant en nu met zijn eigen tekstbureau. Tussendoor werkte hij een tijdlang in de kwaliteitszorg en deed hij een aantal mooie klussen. Maar het ondernemen, het zelf beslissen, zelf het heft in handen nemen, dat zit hem als gegoten.

‘Kwaliteitsmanagement is mooi om te doen, omdat je steeds bij andere bedrijven over de vloer komt en met frisse blik kunt kijken hoe die organisatie ervoor staat. Hoe mensen met elkaar omgaan, de cultuur, de lijnen, de afspraken, de methodes. Mooi werk, maar vaak ook complex. Soms kwam er een behoorlijke druk op me te liggen. Maar omdat het steeds projecten waren met een duidelijke einddatum, wist ik ook waar ik naartoe werkte.
Als gitarist heb ik in vele bands en orkesten gespeeld en ruim 20 jaar lesgegeven. Leuk, vooral het stimuleren van iemands ontwikkeling, eruit halen wat erin zit. En dan trek ik de lijn een beetje door naar nu. Behalve dat ik nu veel met tekst werk, communicatie en pr, begeleid ik ook af en toe startende ondernemers, of ondernemers die al een tijdje onderweg zijn.’
Waarom PoL? ‘Ik ben eerder lid geweest van andere ondernemersnetwerken en gaandeweg bij de organisatie betrokken geraakt. Wat me opviel was hoe lastig het is om mensen echt betrokken te krijgen. Dat fascineert me, hoe je mensen kunt triggeren, kunt prikkelen om in beweging te komen. En dat is wat je wilt op de een of andere manier. Dus toen er in De Oude Bieb sprake van was om iets te gaan doen met ondernemers, dacht ik: dit is een mooie kans om dingen in gang te zetten. Bijvoorbeeld om het ondernemerschap in de wijk verder te ontwikkelen.’
Functie? ‘De teksten schrijf ik voor de nieuwsbrief, de website. Ik werk de interviews uit voor de Lewenborger en de nieuwsbrief. Daarnaast fungeer ik als voorzitter, presenteer de avonden, houd een praatje. We zijn met vier bestuursleden en alle besluitvorming vindt gewoon op democratische wijze plaats, daar heeft ieder een gelijke stem in. Het heeft ook te maken met de waan van de dag: soms heeft iemand een geweldig plan en is daar heel enthousiast over. Die zal dan beslist proberen om de anderen daarin mee te krijgen. Soms werkt dat heel goed en krijgt het netwerk daarmee een flinke impuls…’

En die pollepels? Die zie je volgende maand in de handen van…?

Uitgelicht september 2016: Dorine Zuijdwijk

Naam:                 Dorine Zuijdwijk

Bedrijf:               iZiFeet Pedicure

‘De meeste mensen gaan hier lachend de deur weer uit…’

door Tineke Verbeek en Bram Hügel

poluitgelicht-september2016

Twee jaar geleden liep ze rond met het idee dat ze graag iets anders wilde. Dorine is 50 geworden dit jaar en na 30 jaar in de financiële dienstverlening gewerkt te hebben, wilde ze heel graag op een andere manier met mensen werken. Gezonde, goed verzorgde voeten zijn nu eenmaal altijd een soort passie van haar en ze zijn gewoon te belangrijk, vooral als je er iets aan krijgt. En toen kwam het pedicurevak op haar pad, mede door een collegapedicure, en zo is dat blijven hangen. Toen is ze zich gaan verdiepen in een opleiding en besloot ze die te volgen. Ze vond het zo ontzettend leuk dat ze zelfs haar baan ervoor heeft opgezegd. Helemaal los van de financiële wereld en helemaal voor haarzelf begonnen. Ze vertelt opgeruimd.

Twee dochters heeft Dorine: Loes van 21 en Karlijn van 19, een vriend Auke en een kat. ‘Ik woon nu twaalf jaar aan de Vaargeul en met heel veel plezier. Lewenborg vind ik een hele mooie, groene wijk. Een rustige wijk ook, met vriendelijke mensen en het is vlak bij de stad. Dus ik ben officieel een ‘stadjer’. Ook voor mijn dochters vind ik het handig dat ze makkelijk uit kunnen gaan. School, alles zit dichtbij. En ja, ik ben wat dat betreft wel een echt stadsmens, ik moet wel naar de stad kunnen fietsen. Eén van de dochters woont nog thuis en de oudste woont aan de Florakade inmiddels, hier vlakbij.’

Waarom ze gekozen heeft voor een zelfstandig bestaan? ‘Ik heb eigenlijk wel een duidelijke visie op hoe je klanten moet behandelen. Ik vind het heel leuk om mensen in de watten te leggen. Dat ze dus niet alleen voor een klacht of een probleem komen, maar ook dat ze een fijne beleving hebben. En om het helemaal zo te kunnen invullen zoals ik het zelf wil, wilde ik gewoon lekker zelfstandig worden. Ik ben ook vrij flexibel in mijn tijden en ja, ik denk: als ik het nu doe, waarom zou ik het dan niet zelfstandig doen?’ Ze gelooft in haar eigen kunnen en ze vindt dat als je dat niet hebt, je misschien beter andere keuzes kunt maken. ‘Ik ben natuurlijk ook nog wel administratief onderlegd, dus voor mij is het niet zo’n hele grote opgave. Je leert trouwens ook via de opleiding. Als je een goede opleiding doet, dan krijg je ook ondernemersvaardigheden mee, een portfolio maken,  een ondernemersplan. Dus dat heb ik allemaal gedaan. En de administratie is wat dat betreft voor mij geen punt. Plus het gevoel van vrijheid,’ voegt ze er met een grijns aan toe.

Haar bedrijf heet iZiFeet. Fonetisch gespeld, zo heet dat, maar hoe kwam ze aan deze naam? ‘Nou ja, je gaat een beetje brainstormen over een naam en je zoekt wat rond. En je ziet dat heel veel namen al bezet zijn, dat daar al een domein op zit. En ‘easy’, het woord easy, vond ik gewoon heel prettig. Dat het voor iedereen heel makkelijk is en makkelijk toegankelijk voor mannen, kinderen, vrouwen. Mijn vriend zei toen: je kunt ook i-Z-i doen. Het klinkt als ‘easy’, maar je schrijft het anders. Nou, en eigenlijk is het zo gekomen en toen hebben we gelijk iZiFeet.nl en .com vastgelegd. Ik krijg er leuke reacties op! Het ligt makkelijk in de mond en ik merk ook gewoon dat het een makkelijke, toegankelijke naam is voor mensen. Ik heb ook heel veel mannen als klant. Dat vind ik ook zo leuk.’ Ze wil maar zeggen: ‘Een naam zoeken en vinden is lastig en ik wilde hem ook niet te lang maken en niet in het Nederlands. Ook om wat jonge mensen te kunnen trekken, dus er is wel over nagedacht.’

Heeft ze een inspiratiebron, of wat zou ze graag willen bereiken met haar bedrijf? ‘Ik ben nu bezig met het opbouwen van een vaste klantenkring en dat lukt aardig. Vooral deze zomer heb ik ontzettend veel nieuwe klanten erbij gekregen. Mede dankzij Google en mede dankzij een collega-pedicure van mij, en door te flyeren. Ik wil eerst de boel gaan opbouwen en dan wil ik mij eigenlijk verder specialiseren, vooral op het cosmetische vlak. Naast dat het functioneel is wat ik doe om voeten weer op orde te krijgen, wil ik ook graag dat voeten mooi zijn. Dus ik doe ook wel wat aan nagelreparatie. Nagelregulatie dus, dat je met beugels de nagels weer anders kunt laten groeien en dat doe ik gedeeltelijk al. Ik wil me daar nog veel verder in specialiseren. Ik plaats nu één soort beugel, maar ik weet daar nog niet genoeg vanaf. Dat ligt dus allemaal in mijn toekomst. Verder behandel ik nagels met gellak, bied ik ontharen aan met ‘sugaring’ en daarnaast voet- en onderbeenmassages. Ik doe allerlei cursussen met een vakgenoot ook samen, waarvan ik denk: dat past in mijn salon. Voetreflex vind ik wel interessant, maar dat is best een ingewikkelde materie. Wie weet, voor de toekomst. Maar voorlopig ben ik gewoon lekker pedicure.’

Dorine mag wel suikerpatiënten behandelen, alleen krijgen zij dat niet vergoed door de zorgverzekering. Ze is geen Medisch Pedicure en of ze zich daarin nog gaat bekwamen, is afhankelijk van hoe haar bedrijf gaat lopen. Het zijn losse modules, waarmee je je vakbekwaamheid kunt uitbreiden zodat je ook als Medisch Pedicure aan de slag kunt. ‘Ga ik gewoon bekijken. Als de toekomst uitwijst dat het handig is, dan ga ik het zeker doen.’

‘Naast de reguliere behandeling, bied ik ook voetpakkingen aan, doe ik verwenbehandelingen, een spabehandeling met een voetenbad, een scrub en dan een lekkere onderbeenmassage. Nou, dan ga je als herboren de deur weer uit. De meeste mensen gaan hier lachend de deur weer uit…’

‘Ik wil ook gewoon benadrukken dat naar de pedicure gaan niet alleen voor oma is, maar eigenlijk voor iedereen heel fijn is. Mannen, vrouwen, jongeren, kinderen. Want ja, je voeten gaan een leven lang mee en die zijn gewoon belangrijk, en mooi ook. Ook al zijn er heel veel mensen die hun voeten lelijk vinden. Ik vind dat zo zonde, want er is zo veel eer aan je voeten te behalen. En dat is ook mijn passie, om dat over te brengen.’

iZiFeet@outlook.comwww.izifeet.nl

En die pollepels? Die zie je volgende maand in de handen van…?