Naam: Arnold Assink
Bedrijf: kunstenaar / ondernemer

‘‘Het was iets wat mij enorm aansprak…’…’

door Bram Hügel


PoL_Uitgelicht-Arnold-AssinkArnold is een geboren en getogen Groninger. Een stadjer, die met uitzondering van een korte uitstap naar Haren, altijd in Stad heeft gewoond. Nadat hij de middelbare school had afgerond, stond hij voor de lastige keuze: wat wil ik? Een baan richting onderwijs leek hem wel wat, of richting kunst als tekenleraar, of juist meer richting bedrijfsleven. Het werd de HEAO, commerciële richting, en binnen die opleiding de wat meer creatieve kant, marktonderzoeksachtig. Wat de doorslag gaf, was de keuze voor een stukje zekerheid. Want met de HEAO kon je destijds heel veel kanten op, toch? Met meewarige blik: ‘Achteraf denk je er heel anders over, maar toen…?’

Kunstenaar Arnold Assink gaat met ingang van volgende maand de ondernemersportretten verzorgen voor Platform ondernemend Lewenborg. Met de pen. Ter kennismaking, zijn verhaal.

Nadat Arnold klaar was met zijn opleiding, wachtte de militaire dienst. Hij behoorde niet tot één van de laatste lichtingen, maar het liep wel op z’n eind. Een hectische periode, zo zegt hij zelf, want het was in de tijd van de treinkapingen en hij was gelegerd in Assen. Toch kijkt hij met plezier terug op zijn diensttijd. Hij ging solliciteren en in no time kreeg hij een baan bij het toenmalige EGD (Energiebedrijf Groningen en Drenthe). Hij kwam terecht op de Economische afdeling als bedrijfseconomisch medewerker. ‘Er bestond toen nog geen echte communicatieafdeling. Er werd daar vooral bedrijfseconomisch onderzoek gedaan. Maar op een gegeven moment werd de commercie belangrijker; ook in de energiewereld ging van alles veranderen. Klanten waren geen nummers meer, maar werden klant. Een hele grote omslag. Toen ben ik terecht gekomen op de nieuwe commerciële afdeling en daar heb ik mij bezig gehouden met marktonderzoek. Ik vond dat leuk om te doen. Zoeken naar: wat beweegt mensen? En ook: hoe kun je mensen beïnvloeden? Dus ja, dat sprak me wel aan.’

EGD had een bedrijfsblad, waar Arnold met plezier columns voor schreef. Op een zeker moment kwam er op de afdeling communicatie een plek vrij. Men zocht een redacteur voor het personeelsblad en toen zei iemand: goh, die man schrijft leuke columns, zou dit niet iets voor hem kunnen zijn? ‘Ik werd benaderd en dacht: ik kan daar nog meer mijn creativiteit in kwijt. Toen heb ik de overstap gemaakt naar de communicatie. Werken voor een afdeling communicatie c.q. personeelsblad, geeft je heel veel mogelijkheden.’

Binnen de afdeling doorliep hij veel functies, van gewoon redacteur tot eindredacteur. Er waren meerdere periodieken: een personeelsblad, een blad voor klanten en uiteraard ook informatiemateriaal in de vorm van folders en brochures. ‘Je kreeg dan echt iets waar je helemaal verantwoordelijk voor was en dat is leuk! Daar heb ik natuurlijk ook de hele ontwikkeling meegemaakt van de opkomst van de computer en het intranet (intern bedrijfsnetwerk, BH). Langzamerhand de verschuiving van papieren uitingen naar digitale uitingen. Naarmate we meer konden meegroeien met de technische mogelijkheden, werd het blad steeds mooier en professioneler. Maar in het begin was het eigenlijk vrij primitief, zou je nu zeggen.’

De tijd brak aan dat alles groter groeide. Energiebedrijven fuseerden. Groningen ging samen met de toenmalige IJsselmij, waaruit later de EDON ontstond, en ook kleine gasbedrijfjes werden daarin opgenomen. De groei bereikte een hoogtepunt toen ook de zuidelijke bedrijven erbij kwamen en het geheel samensmolt tot Essent. ‘Bij iedere reorganisatie weet je van tevoren al wel: meestal kost het banen, efficiënter werken met minder mensen. En het moment brak aan dat mensen zeiden: communicatie, dat zien we niet als kerntaak. Dat kan ook prima een extern bedrijf voor ons doen. Toen werden we feitelijk buiten de deur gezet. We hielden het werk dat we deden, alleen nu als externe partij. We kregen ‘werk mee’, zoals dat toen heette, wat inhield: alle personeelsbladen van Essent, het intranet onderhouden en verzorgen, en aanverwante activiteiten.’

Maar ook dit bedrijf moest gaandeweg goedkoper en efficiënter gaan werken. ‘Ik vond het jammer, je was gewend om de boer op te gaan, mensen ter plekke te interviewen. En op een gegeven moment klonk het: goh, het kan misschien ook wel telefonisch, kost minder geld, kan veel sneller. Dat vond ik toch wel ten koste gaan van de inhoud.’ Rond 2008 braken de jaren van de crisis aan en werd de situatie extra lastig. Het bedrijf moest reorganiseren en Arnold kwam overeen dat hij met een regeling eruit kon. Op dat moment was hij al bezig met een opleiding aan de Klassieke Academie voor de schilderkunst, hier in de stad. Bestond toen net twee jaar. Destijds opgezet door oud-docenten van Minerva, die vonden dat de ouderwetse praktijk van kunstenaars opleiden – het ambachtelijke – verloren ging. ‘Het was iets wat mij enorm aansprak. Ik hield altijd al van tekenen en schilderen en dacht: goh, laat ik dat maar eens gaan proberen… De opleiding heb ik toen in deeltijd vijf jaar gevolgd. Ik was 53 toen ik eraan begon.’

En ja, nu is hij toch op de plek terecht gekomen die hij vroeger als tweede keus terzijde had geschoven. Zoiets als tekenleraar worden. Hij was afgestudeerd en had op dat moment alle tijd van de wereld. ‘Ik dacht, ik ga gewoon voor mezelf schilderen, maar ik had ook in mijn achterhoofd dat het misschien leuk zou zijn om schilderles te gaan geven. Er kwam echter een kink in de kabel, want ik kreeg ineens problemen met één van mijn ogen: netvliesloslating. Om een lang verhaal kort te maken: na vier operaties is het wat het nu is. Betekent dat ik met mijn rechteroog wel beeld heb, maar het is wat vaag, wazig. Het heeft wel al mijn plannen doorkruist en tot gevolg gehad dat ik de afgelopen twee à drie jaar weinig heb kunnen doen op het gebied van schilderen. Een jaar geleden heb ik dat weer opgepakt, zo kun je dat wel stellen.’

Het plan is om in het najaar te starten met een groep leerlingen. In die zin wordt Arnold dan toch nog ondernemer. ‘Het lijkt me leuk om de leerlingen dat wat ik heb geleerd op de opleiding, dat ambachtelijke schilderen, om dat over te brengen. Want talent is belangrijk, maar je kunt toch ook wel heel veel gewoon leren. Je ziet dat beroemde kunstenaars – neem bijvoorbeeld Mondriaan – toch begonnen zijn als figuratief schilder en langzamerhand een andere kant zijn opgegaan. Die hebben vaak wel een hele degelijke basis.’

Ambities? ‘Lesgeven is wel een hele duidelijke ambitie. En daarnaast, omdat het schilderen toch wat heeft stilgelegen, weer een beetje aan de bak komen. Op een gegeven moment terecht komen bij exposities, dat je werk ook wordt verkocht.’

Hij heeft veel gereisd. Toen hij nog op school zat fantaseerde hij over reizen naar verre oorden. Hij las graag, boeken over geschiedenis, over andere landen. ‘Toen had ik zo’n droom van: och, kon ik maar de hele wereld over reizen. Ja, dat was eigenlijk een soort onbereikbaar iets. Tot aan het moment dat ik was afgestudeerd en een leuke, goedbetaalde baan kreeg. Toen lag het ineens wel binnen mijn mogelijkheden. Vanaf dat moment heb ik eigenlijk ieder jaar een verre reis gemaakt van een aantal weken. En zo langzamerhand ben ik de hele wereld over gereisd. Ik heb altijd zoiets gehad: ik wil niet de gebaande paden, maar daar een beetje vandaan blijven. Toch wel heel veel avontuurlijke reizen, deels ook georganiseerd, maar dan via kleine organisaties. Veel zien, weinig luxe, echt het beleven van een land.’

Welke reis hem het meest is bijgebleven? ‘Ieder land heeft zijn eigen ‘eigenheid’, iets speciaals waarvan je denkt: wow, wat geweldig!. India was één van mijn eerste reizen, dus dat heeft ook impact. Maar de diversiteit in dat land, de enorme verschillen tussen arm en rijk, de zichtbare natuur, het bonte leven… Het is natuurlijk ook een totaal andere cultuur dan je gewend bent. Je ruikt het, je proeft het: de warmte, de klamheid, de geuren van etenstentjes, of gewoon een vuilnisbelt op straat. Dat speelt allemaal mee, is met een foto niet over te brengen, zelfs niet met video. Hele bijzondere dingen die je beleeft… Maar, ieder land heeft iets.’

Voor Arnold is de cirkel rond: reizen, kunst en schilderles geven aan groepen leerlingen. Van droom naar werkelijkheid. Soms heeft een mens een heel leven nodig om daar te komen…

http://www.facebook.com/arnoldartschilderlessen

En die pollepels? Die zie je volgende maand in de handen van…?